Hasjeem vond het ook erg dat de mensen Hem niet dankbaar waren en zelfs tegen Hem wilden vechten. Dat kan natuurlijk niet, want Hasjeem is onzichtbaar — maar dat wisten de mensen toen niet.

„Ik zal ze een lesje leren", zei Hasjeem. „Vanaf nu zal iedereen een andere taal gaan spreken. Als de een om een hamer vraagt, zal de ander denken dat hij een steen moet aangeven. En als iemand om een steen vraagt, zal zijn buurman denken dat hij een zaag vraagt."

Zo ontstond een enorme spraakverwarring. „Wat brabbel jij nou?", vroeg de een aan de ander. Maar de ander brabbelde iets onverstaanbaars terug. Zo kreeg iedereen ruzie met iedereen. Ze begonnen vreselijk tegen elkaar te schreeuwen en gingen met elkaar vechten. Het werd een gevecht van iedereen tegen iedereen.

Er was geen gein meer aan de hele torenbouw. Alle mensen verlieten de bouwplaats. Ze verhuisden naar een ander land, waar ze niet gestoord zouden worden door mensen met een andere taal. Zo zijn de verschillende volkeren ontstaan en de verschillende landen. Dat was ook de bedoeling van Hasjeem.

Weet je nog — de maboel? No-ach werd gered. Dit verhaal begint vlak daarna.